Kątnik Domowy Mniejszy

poświętnik II

2011-05-11T07:06:00.000-07:00

(Mazurki najpierw się znieostrzyły, a potem zniknęły w tempie tak ekspresowym, że nawet sernik mógł im pozazdrościć)

poświętnik

2011-02-09T09:50:00.000-08:00

Obrazki pogrudniowe.

(Po lewej Mała Blokowa Królowa, za całe 30 złociszy w Oszą, po prawej Królewna Świerkówna z Domu Na Wsi, Królewna, co wyrosła z czubka dużo większego drzewa i chociaż może mniej foremna od swojej ubiegłorocznej Srebrnej Siostry, tej co to widnieje notkę niżej, to o wiele bardziej choinkowa i klimatyczna i dłużej młoda i stała ponad miesiąc wciąż pachnąca Świętami, zanim wreszcie zaczęła łysieć.

Ta mała w środku kosztowała mnie jakieś półtora peelena w Tesco. Nie pamiętam nawet, czy w chwili zakupu miała jakieś ozdoby na sobie - i tak mi teraz służy jako podstawka na gwiazdki.

A gwiazdunie dłubię od kilkunastu lat. W trzeciej klasie liceum nauczyłam się od niejakiej Kasi W., z którą przez pewien czas siedziałam w ławce i z którą to Kasią kontaktu nie mam od dawna i może ona już mnie nawet nie pamięta i tego, że mnie naumiała. Ja nie zapomniałam, co roku nabywam kilometry wstążki i produkuję gwiazdek ilości hurtowe.

Księżyc i gwiazdka sponsorowane przez tę książkę, a podpatrzone u Dziadka parę lat temu. W tle małe gwiazdeczki zaaplikowane na choinkę metodą: weź garść i sypnij. Co spadnie, podnieś i zabawę powtórz.

Bombki bardzo vintage,bałwanek z lewej ma mniej więcej tyle lat, co ja. A bez księżyców, jak widać, choinka jest nieważna.

Zdjęcia sprzed miesiąca albo i więcej, aktualnie większej Panny Zielonej już nie ma, mniejsza śpi w piwnicy i czeka na kolejną zimę. A za oknem klimat pasujący bardziej do tych drugich Świąt. Na szydełku takoż. Ale to już w kolejnym odcinku.

życzennik

2010-12-24T13:47:00.000-08:00

Świątecznych Świąt Wam wszystkim.

bieżnik

2009-10-27T09:45:00.000-07:00

Bo zanim zdążyłam dokonać wiadomego zakupu, aparat zdążył zmienić właściciela. Tak więc chwilowo posiłkuję się cudzymi zdjęciami, jak ta serwetunia z notki poniżej, sprezentowana siostrze jakoś na wiosnę.
Tutaj, zgodnie z obietnicą, wyżej wspomniana w środowisku naturalnym:

I w drugim środowisku naturalnym:

Wyglądają trochę jak psu z gardła, bo ja nie zawracam sobie głowy krochmaleniem, prasowaniem i takimi tam.

A tu już grubsza robota. Zabrałam się za nią coś z rok temu, jakoś przed Świętami, o ile mnie pamięć nie myli. W połowie środkowej części straciłam zapał, przeleżakowała więc sobie do marca, kiedy to zabrałam się za nią w zdwojonym tempie, mając w planach wizytę u tej pani jakoś w pierwszym tygodniu miesiąca.
Nie wyrobiłam się oczywiście. Całość skończyłam jakiś tydzień później. A potem miały być frędzle, ale okazały się trochę wyższą szkołą jazdy i pokonały mnie dokładnie. Stąd kolejne leżakowanie, trwające dokładnie pół roku - w połowie września efekt końcowy trafił do punktu przeznaczenia:

Frędzle okazały się zbędne. A nowa właścicielka, w przeciwieństwie do mnie wie, o co chodzi w krochmaleniu. Co widać na załączonym obrazku:

A w związku z obecnością w mieszkaniu mocno małoletniej osoby będącej na etapie chodzenia i ściągania wszystkiego w zasięgu wzroku i małych łapek, bieżnik trafił z ławy na komodę i tam już pozostał. Zwłaszcza, że okazał się (zupełnie zresztą niezamierzenie) idealnie dopasowany wymiarowo:
Na koniec żyraf. Żyraf ma na imię Prezbiter, wyłowiłam go w IKEI ze stosu innych żyrafów i zamieszkał u Grzegorki w ramach prowadzonej przeze mne tajnej akcji p.t. "Pokoloruj jej mieszkanie".

Ciąg dalszy nastąpi. Zapewne na przełomie lutego i marca ;)

napóźnik

2009-06-28T11:23:00.000-07:00

Gdyby urządzić zawody w odkładaniu notek na później i pozostawianiu bloga odłogiem, zajęłabym pierwsze miejsce na bank. Pierwsze, a po mnie długo nikt.
Gdyby urządzić konkurs p.t. "Komu najwięcej czasu zajmie kupno porządnych baterii do aparatu", patrz wyżej. Nawet nie spróbowałam.
Czasem ktoś sfoci któryś z moich wydłubków, o tak o:

Ale taka mała goła serwetunia, umówmy się, nie jest specjalnie interesującym widokiem, zwłaszcza w porównaniu ze zdjęciami, które można zobaczyć u innych, tam po prawej.
Dlatego apeluję do autorki powyższej fotki o jeszcze choć jedną, z serwetką i jej siostrą bliźniaczką w środowisku naturalnym (ostatnio to środowisko znajdowało się pod doniczką z kaktusem i pod parą małych norweskich trolli).
Tak, siostra, do Ciebie mówię.

siedzi w kącie i przędzie

2009-02-22T13:13:00.000-08:00

Kątnik domowy (Tegenaria domestica) - niewielki pająk domowy z rodziny lejkowcowatych. Nazywany też kątnikiem domowym mniejszym dla odróżnienia od spokrewnionego kątnika większego, również nazywanego domowym.

Kątnik domowy przędzie gęste, zawieszone poziomo, cienkie sieci łowne w kątach pomieszczeń. Kądziołki przędne umieszczone w tylnej części odwłoka. Kolor brązowy z odcieniem szarym. Na odwłoku niewyraźny rysunek. Długość ciała 6-18 mm, ciało masywne, nogi stosunkowo grube, długie, pokryte włoskami. Gatunek kosmopolityczny i synantropijny. W Polsce bardzo pospolity.
(źródło: Wikipedia)

W tym miejscu pragnę podziękować EfieB, tej co to ma urodziny dzień przede mną i co ma kota w takich samych kolorach jak mój i która mnie całkiem niechcący natchnęła na bloggera.

A moje sieci i inne uprządki będą za trochę, jak dokupię baterie do aparatu.